Euthanasieverklaring: wat is het

Soms kan er een situatie in je leven ontstaan die je leven zo ondragelijk maakt dat je niet meer verder wilt leven. Dat kan bijvoorbeeld als je ongeneeslijk ziek wordt en geen kans meer hebt op herstel. In Nederland is er het plegen van euthanasie niet bij de wet geregeld. Daarom is euthanasieverklaring in het leven geroepen. Op die manier maak je kenbaar aan artsen wat je wilt dat ze doen op het moment dat je situatie uitzichtloos is en als je zelf niet meer in staat bent om je wil te uiten. Een arts is niet verplicht hieraan mee te werken en om in aanmerking te komen voor euthanasie moet je aan bepaalde voorwaarden voldoen. Dit om te voorkomen dat iedereen zo maar euthanasie kan plegen. In dit artikel leggen we je uit hoe het werkt als je gebruik wilt maken van euthanasie of iemand in je omgeving daarmee bezig is.

Wat is een euthanasieverklaring?

Een euthanasieverklaring is een schriftelijk document waarin je vastlegt dat je gebruik wilt maken van euthanasie als je leven ondraaglijk en uitzichtloos is geworden om wat voor reden dan ook. Je vraagt hiermee een arts om te werken aan een vrijwillige beëindiging van je leven en wanneer een arts daartoe mag overgaan als jij zelf niet in staat bent om dat aan te geven. Het document wordt toegevoegd aan je dossier zodat bekend is wanneer en onder welke condities jij een vrijwillig einde aan je leven wil maken. Of je uiteindelijk recht hebt op euthanasie hangt van meer dan alleen je verklaring. Je moet de arts overtuigen dat je vrijwillig dit verzoek hebt en dat je er goed over nagedacht hebt, dat je ondraaglijk lijdt en dat je leven uitzichtloos is en dat er geen redelijke andere oplossing mogelijk is. Daarnaast moet tenminste nog 1 andere arts geraadpleegd worden en jouw situatie en gesteldheid beoordelen.

Welke soorten verklaringen zijn er?

Er zijn verschillende mogelijkheden bij een euthanasieverklaring. Je kunt kiezen tussen passieve of actieve euthanasie. In het geval van passieve levensbeëindiging kies je ervoor om af te zien van verdere behandeling. Dat wordt ook wel een behandelverbod genoemd. Voorbeelden van passieve euthanasie het niet geven van een medische behandeling, het stoppen met eten en drinken en het stopzetten van een behandeling door een arts. Bij actieve levensbeëindiging krijg je een dodelijk middel toegediend waaraan je binnen 15 minuten overlijdt. Dit gaat een stuk verder dan het staken van een behandeling of niet meer eten en drinken en vraagt ook meer van je behandelend arts. Hij of zij dient het middel toe waaraan je sterft.

Wanneer heb je een euthanasieverklaring nodig?

Een euthanasieverklaring heb je nodig om te voorkomen dat je terechtkomt in een situatie je ondraaglijk en uitzichtloos lijdt. Je kunt erin vastleggen wanneer jij wilt dat er actieve of passieve euthanasie gepleegd wordt. Dat moet je doen op een moment dat je nog wilsbekwaam bent. Zonder schriftelijk euthanasieverzoek kunnen artsen niet voldoen aan je wens van actieve of passieve levensbeëindiging. Met de verklaring ligt je verzoek vast, ook als je zelf je wens niet meer kenbaar kunt maken. Hetzelfde kun je ook doen voor de te nemen medische stappen via een wilsverklaring